sonra

onlar kadının sahibi onlar varlığın efendisi taşın toprağın kuşun sahibi onlar eşrefi mahluk mor mühürle şereflendirildiyse hak etmiştir onlar yaradanın…

ölme çocuk daha ölme seni soracak yıldızlar sonra ışık cümbüşünde kirlenmiş günün gecesinde uçurtmanın ipi boşalacak yoksa tuttuğun rüzgarın rıhtımından…

işte buralar bir de şuralar ve oralar benim mezarım dedi. şaşkınca bakması gereken arkadaşı yazık diye geçirdi içinden. bak dedi…

sen bakardın ben yazardım biz yaşardık ben konuşurdum sen susardın biz anlaşamazdık sen suydun ben ateş biz ne yandık ne…

çiçek adları öğrendim kokusunu merak ettiğim sonra seni kokladım bütün çiçeklere adını koydum ve sokak bahar kokuyorsa akasyadan yine de…

kötülüğün de yasal olduğu zamanlardı. yasa her şeyi helal kılıyordu diye. onların topraklarında buna “minareyi çalan kılıfına uydurur.” deniyordu.  ve…

sır değildi kimsesizler mezarlığında olduğumuz künyelerimiz dişlerimizin arasındaydı hazrolda gökyüzü varken herkese bayrak bayrak yeryüzü bölüştürdüler bize ayaklara baktıramayınca bir…

cellatlar güneşi asmanın telaşında sanki gece her bir tarafımız alnımızdaki yazı sırılsıklam hüznün unutulan dili sesimize kanadı kırılmış kuş konmuş…

kuşların yuvasına tünemiş ırmagi bayıra sürmüştük el kadar cüssemizle fil kadar nefsimizi besleyememiştik dinozorların son nefesini izliyorduk harap yeryüzünde yüz…

bir göz mavi doldur yüreğine bir çocuk sevinci kondur umudun olsun dallarında bahar açan günlere ve bayram yeridir artık yeryüzü…