bozulmuş yiyecekler kötüdür. tadı, kokusu, sağlıksızlığı… aslında bozulan her şey kötüdür ya. öyle deyince insan geliyor ister istemez aklıma. kötü insanlar. bozulmuş insan mı oluyor acaba. insan aslında düzgün, iyi de mi bozuluyor ? bilmiyorum, bilemiyorum. ama zamanımızda sanki bozan bir şeyin olduğu gerçek.
sanki bir yontucu var. oturmuş gizli bir köşeye. durmadan aralıksız soluksuz ne varsa bozuyor. meyveyi sebzeyi havayı suyu insanı…aklına ne gelirse. dünya da ne varsa.
sanki binlerce yıldır biriken iyilik öğretileri, erdem, hak, dürüstlük,adalet, merhamet, sevgi, barış milyarlarca insanın ortak öğretisi olmaktan çıkmış gibi. yoksa onlarda mı yalan kim bilir ?
sanki fantastik romanların, masalların dekoruymuş gibi geliyor içinde soludukça akan yüzlerin. o yontucunun elinin değmedikleri var kanımca. “yontucu işsiz kalırsa nolur bu düzen acaba” sorusunu sormadan edemiyorum elbette. en azından acı çeken olmaz diyorum. iyi tarafından bakarak. kötüye nolur ki? değil mi ?
belki de elli yıl önce de böyleydi. yüz yıl önce de. iki üç yüzyıl. bin yıl….kim bilir hep böyle olmadığını değil mi ?
kutsal yontucuları ise çeşit çeşit kılıklar yontuyordu can hıraş. her bedene uyan. gösterişli albenili cafcaflı ne dersek diyelim anlatmaz o kılıkların çekiciliğini aldatıcılığını. her kılık diğer kılığın düşmanı her kılık diğerinden üstün övülmüş olarak pazara çıkıyordu.
modası geçmiyordu hiç birinin. yontucunun işi başından aşkındı. eskimiş kılıkları ters yüz edip tekrar pazara sürdüğü de çok oluyordu.
insanlar çok seviyordu kutsallık yontucusunun kılıklarını. içlerinde kendilerini tanrının övülmüş kulları olarak gördüklerinden mi zalimlik duygularını açığa çıkarıp düşman sandığı türdaşlarına diş bilemenin fırsatlarını yarattığından mıdır bilinmez. evrendeki hemen hemen bilinmeyen pek çok şey gibi.
bir bilinmeyen de bana göre bunca kötülüğün kutsal kılıkların arasında kalan nadir naif insanlığa inanmış insanlar. insanlığa öğretilere inançlarını binlerce yıllık birikmiş değerlere can veren bozulamayan her türlü aşınmaya direnen insan türü. en çok acı çeken en çok umudu olan en çok düşen düşürülen ama yeniden yeniden ayağa kalkanlar bunlar. hani derler ya dünya dönüyorsa iyilerin yüzü suyu hürmetinedir. bunları görünce bu sözü tekrar etmemek elde değil.
elbette her şeyi bozan yontucu ve kılık yontan yontucu böyleleri için de çabalıyor. nifak tohumu denilen saf atalık tek tohum kalan bu tohumu kullanıyorlar işlerini yapmak için. dolaşımda bu kılıklardan da bulunur. ancak bu kılıkların değeri yoktur çünkü ezberleri çoktur mayaları bozuktur. ezberden dilini bilmediğin dinin duasını okur gibi konuşurlarken şeytanlaşan bu kimselere aldanan da oluyor. ve yontucu muradına ermenin keyfiyle daha bir sarılıyor işine. son sürüm hitabet yüklenen şeytanlar daha da azaltıyor insan türünün en insan modellerini.
iyiliği doğruluğu adaleti sevgiyi barışı emreden tanrıların müminleri “yaradana rağmen” kuşandıkları kılıkları ile yontucuların mabedine dönmüş dünya da arşu alanın sahipliğine ermenin ihtişamıyla kıvanıyorlar. her kıvanç içinde ki müminin acıyarak baktığı diğer cehennemlik de aynı hisle ölümlü dünyayı kan revana çevirmekten bırakın çekinmeyi mutlu oluyor.
yontucular var. gizli bir yerde. işlerinin erbapları. insanı çok iyi biliyorlar. güvenlik açıklarını dataları ellerinde. kesin.
musa ertürk
