zaman ölüyordu dudaklarımda hece hece
ve gece olanca haşmetiyle
çöreklendikçe
hırsızların
arsızların
hayınların
küçük gayri resmi çetelerin cüzdanlarında
ikametgah görünürdü gece
hep korku salan
ve gündüz
ama güpe gündüz
bankalar
siyaset tacirleri
halk hokkabazları
demokrasi cazgırları vardı
tertemiz elbiseli
gülen yüzlü peşlerinden koşmaktan yorulmadığımız
“ne güzel komşumuzdu”
hep sığındığımız
zaman değil gündüz ölmeliydi dudaklarımızda
güpe gündüz hem de
geceye niyet bile edemeden
II.
şairler öldü bu kentte
sizin kentte de olduğu gibi
yerinde dibinde maden değil
kelimeler aramaya çıktı son kalan kalemler de
oysa gelselerdi
merhaba deselerdi
onlara unuttukları sahici
bir ve en sihirili kelimeyi fısıldarlardı
kulaklarına
sadece aramayı akıl ettikleri için hem de
AŞK










