sonra

dilden yirmi dokuz harf dusmus bizde herkese okuyani olmus anlayani yazani olmus gokten kader dusmus yer kurenin tamamina herkese goreni…

yağmur biterken renklerini serpti güneş gökkuşağına sonra döküldü gelinciklere papatyalara yapraklara yeşil al mor sarı dünya, ilk bahardı sonra burnunu…

şair ölüm şiirde ölüm diye söylenmez diyor ama ölüyoruz be usta basbaya öldürülüyoruz

dünya öküzlerin boynuzları üzerinde değil ama küçük insanların omzu üzerinde kesin. ve onların bu dünyada yaşayacakları en güzel şey acısız…

çiy damlalari biriktirdim gecenin usuyen yerlerinde daha olmamis sabaha tdk’nin kelimeleri de birer birer ölüyordu selasız sedasız her iş “kazasında”…

aldim verdim konsolos attim tuttum hamaset öldüm kanadim ankara kudus aldim verdim dolar gittim geldim oyun inandigim guvendigim hep bana…

büyük harfle başlamasak da cumlelerimize bir büyük gölgesinden alkis tuttuk dinlediklerimize noktasız cümlelerin erbabi, nefesi kesilene konuşma üstatları herdem yol…

saat dogdugunda sabah olunca yuzumu yikadigim banknotlarin kurumasi icin astigim ip boynuma dolandikca tovbe estagfurullah cektim kabul ediyorum ben kuslari…

caglar oncesinden manciniklariyla firlattiklari gozler deldi gokyuzumuzu kurumaya asip unuttugumuz kelimeleri cignedikce sakiz niyetine cesaret hapishanesinde muebbet kullar ozgurluk turkuleri…

göksel kitaplar kanatlandı her meydandan kibrin sultanlarının hırkaları rengarenk şalvarım sarığım dillerinde emin adımlarla bizden uzaklaştılar az önce semadan bahar…